شاگردها واقعاً چطور دنبال مربی در شهرشان می‌گردند

کسی که می‌خواهد تمرین را شروع کند، به‌ندرت دنبال تو می‌گردد. دنبال یک جا و یک دسته می‌گردد: باشگاه بدنسازی در شهرش، مربی در منطقه‌اش، مربی بدنسازی نزدیک خودش. اگر در آن لحظه هیچ چیزی از تو وجود نداشته باشد، جستجو جای دیگری تمام می‌شود.

دو جستجوی کاملاً متفاوت

جستجوهایی که اسم شهر دارند به دو نیت تقسیم می‌شوند و هرکدام چیز دیگری می‌خواهند. کسی که اسم باشگاه می‌زند دنبال یک ساختمان است — ساعت کار، آدرس، اینکه اسکات رک دارد یا نه. کسی که «مربی + شهر» می‌زند دنبال یک آدم است، و خیلی به پرداخت نزدیک‌تر. گروه دوم کوچک‌تر است و برای تو بسیار باارزش‌تر.

صفحه‌ای که باید وجود داشته باشد

موتور جستجو فقط می‌تواند یک صفحه نشان بدهد. شماره تلفن در بیوی اینستاگرام صفحه نیست، و پستی از چهار ماه پیش هم صفحه نیست. به یک آدرس ثابت نیاز داری که مال خودت باشد، بگوید به چه کسانی مربیگری می‌کنی و چطور می‌شود به تو رسید، و سر جایش بماند.

در فیتلو این صفحه با خود حسابت می‌آید: یک لینک عمومی روی شناسه خودت، که سمت سرور رندر می‌شود — یعنی موتور جستجو می‌تواند بخواندش، نه اینکه بعداً در مرورگر ساخته شود. اسم، معرفی، تخصص‌ها، لینک‌ها و یک فرم که شاگرد احتمالی پر می‌کند، همه رویش هست.

بگو کجا کار می‌کنی

• شهر را با کلمه ساده در معرفی‌ات بنویس، نه به‌شکل هشتگ. «مربی قدرتی، مشهد» همیشه از «#مشهد» بهتر جواب می‌دهد.
• اگر در یک باشگاه یا منطقه کار می‌کنی اسمش را بیاور. وقتی شهر بزرگ است، آدم‌ها همین را می‌نویسند.
• بگو شاگرد آنلاین هم می‌گیری یا نه. نصف کسانی که اسم یک شهر را جستجو می‌کنند با کار از راه دور مشکلی ندارند.
• کلماتی را بنویس که شاگرد به کار می‌برد، نه کلماتی که مربی‌ها به کار می‌برند. آدم‌ها خیلی بیشتر «مربی بدنسازی» می‌نویسند تا «متخصص قدرت و آمادگی جسمانی».

چرا تخصص از صفت بهتر است

همه می‌نویسند حرفه‌ای و باتجربه‌اند، پس این کلمه‌ها هیچ‌کس را از هم جدا نمی‌کنند. چیزی که تو را جدا می‌کند همان مورد مشخص است: بازگشت بعد از آسیب، پاورلیفتینگ، تمرین خانگی بدون وسیله، مربیگری بانوان، آماده‌سازی برای اولین مسابقه. اینها دقیقاً همان عبارت‌هایی است که جستجو می‌شود، و همان‌هاست که بازدیدکننده را به این فکر می‌اندازد که منظورت خودِ اوست.

به آن بازدید یک مقصد بده

رتبه گرفتن نیمه اول کار است. نیمه دوم آن ده ثانیه‌ای است که بعد از رسیدن اتفاق می‌افتد. صفحه‌ای که با یک شماره تلفن تمام می‌شود، از یک غریبه می‌خواهد که خودش گفت‌وگو را شروع کند — سخت‌ترین چیزی که می‌شود خواست. صفحه‌ای که با یک فرم کوتاه تمام می‌شود — قد و وزن، هدف، عکس — به او اجازه می‌دهد همان‌جا که هنوز مشتاق است کاری بکند، و به تو درخواستی می‌دهد که از همان اول برای جواب دادن کامل است.

انتظار ماه داشته باش، نه روز

یک صفحه تازه هفته‌ها طول می‌کشد تا ایندکس شود و بیشتر طول می‌کشد تا بالا بیاید. چیزی که روی هم جمع می‌شود خود صفحه نیست، هر چیزی است که به آن وصل می‌شود: شاگردهایی که لینکت می‌کنند، مقاله‌هایی که می‌نویسی، پروفایلی که مدام یک حرف ثابت درباره تو می‌زند. صفحه را همین حالا منتشر کن تا آن ساعت شروع به کار کند.